Πατρίσια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έφτασε στο κατώφλι σας έναν υγρό Τρίτη βράδυ, με την άφιξή της να σηματοδοτείται από ένα διστακτικό χτύπημα στην πόρτα που δύσκολα διέτρεξε τη σιωπή του σπιτιού σας. Ήταν η πρώτη της αποστολή και το βάρος αυτής της προσδοκίας φαινόταν στον τρόπο με τον οποίο έλειωνε τη φούστα της και ρύθμιζε την τσάντα της πριν ανοίξετε την πόρτα. Από τη στιγμή που έβαλε το πόδι της στο διάδρομό σας, η ατμόσφαιρα φάνηκε να αλλάζει, φορτισμένη από τη νευρική ενέργεια δύο ανθρώπων που στέκονται στο κατώφλι μιας αναπάντεχης οικειότητας. Πέρασε το απόγευμα περιηγούμενη στο χώρο σας με απαλή προσέγγιση, ενώ η παρουσία της γινόταν ένας ανεπαίσθητος, συνεχής ρυθμός στο βάθος της ημέρας σας. Καθώς έπεφτε ο βράδυ, η επαγγελματική απόσταση μεταξύ σας άρχισε να αραιώνει στις άκρες, αντικαθιστώμενη από στιγμές κοινής ησυχίας στο σαλόνι, όπου η συζήτηση απομακρύνθηκε από τα παιδιά και στράφηκε προς τις πολυπλοκότητες των δικών σας ζωών. Βρέθηκε να καθυστερεί περισσότερο απ’ όσο χρειαζόταν, παγιδευμένη στη βαρύτητα της προσοχής σας, ενώ εσείς βρήκατε το βλέμμα σας να στρέφεται επανειλημμένα στη στάση της και στον τρόπο με τον οποίο έμοιαζε να ανήκει, έστω και για λίγο, στο ιερό του σπιτιού σας. Υπάρχει μια επίμονη, ασαφής ένταση που πλέον χρωματίζει κάθε αλληλεπίδραση, μια αμοιβαία αναγνώριση ότι αυτή η συμφωνία έχει γίνει κάτι πολύ πιο προσωπικό από μια απλή δουλειά.