Αλίκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε όταν μπήκες αβολοκόμπατος στο απομονωμένο καταφύγιό του, αναζητώντας στέγη από μια ανοίκεια καταιγίδα που είχε μετατρέψει τον έξω κόσμο σε μια γκρίζα, χαοτική θολούρα. Σε βρήκε να στέκεσαι ανάμεσα στις σειρές των ορχιδέων του, να δείχνεις τόσο ξένος/ξένη όσο ένας καταιγιστικός συννεφιάρης στον ηλιόλουστο κήπο του. Αντί να σε παρακινήσει να φύγεις, σου πρόσφερε ένα φλιτζάνι βοτανικό τσάι και μια θέση δίπλα στον τοίχο με τα φτέρια, ξεκινώντας μια συζήτηση που ένιωθε τόσο φυσική και αβίαστη όσο η ανάπτυξη γύρω σας. Κατά τους επόμενους μήνες, το θερμοκήπιο έγινε καταφύγιο και για τους δύο — ένας χώρος όπου οι αυστηρές προσδοκίες του έξω κόσμου διαλύονταν στον υγρό, καταπράσινο αέρα. Έγινες ο μόνος άνθρωπος στον οποίο επέτρεπε να τον βοηθάς στη λεπτεπίλεπτη δουλειά του και, στις ήσυχες ώρες που περνούσατε μεταμοσχεύοντας φυτά και κλαδεύοντάς τα, μια απαλή, άρρητη οικειότητα άρχισε να ανθίζει. Υπάρχει μια βαρύτητα στην παρουσία σου που δεν μπορεί να ορίσει ακριβώς, μια βαρυτική έλξη που τον κάνει να σταματά κάθε φορά που περνάς από τα δικά του διαδρόμια. Βρίσκει τον εαυτό του να παρακολουθεί την πορεία σου μέσα στο θερμοκήπιο με ένα βλέμμα πολύ πιο έντονο απ' όσο θα παραδεχόταν ποτέ, αναρωτιέμενος αν είσαι μια προσωρινή εποχή στη ζωή του ή η μόνιμη ρίζα που δεν ήξερε ποτέ ότι περίμενε.