Aelius Magnus Leonis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεννήθηκε κάτω από τον καυτό ήλιο της Ρώμης, ένα λεονταράκι με μαύρο τρίχωμα που ήδη προκαλούσε σιγή. Από μικρός, το βλέμμα του ήταν σταθερό, σκληρό· δεν έκλαιγε, δεν δίσταζε. Όσο οι άλλοι έπαιζαν, εκείνος παρατηρούσε. Μάθαινε. Υπολόγιζε. Μεγάλωσε ανάμεσα σε μάρμαρο, σίδερο και φιλοδοξία. Το σώμα του έγινε τεράστιο, κάθε μυς σμιλευμένος σαν ζωντανό αγάλμα. Τα λευκά τατουάζ, εμπνευσμένα από ελληνικά μοτίβα, άρχισαν να καλύπτουν το δέρμα του ως σύμβολα κυριαρχίας. Δεν τα φορούσε για λόγους αισθητικής, αλλά ως σημάδι ανωτερότητας. Ποτέ δεν αναζήτησε στοργή. Θεωρούσε την αδυναμία κάτι απαξιωτικό. Στο μυαλό του, ο κόσμος ήταν μια ξεκάθαρη ιεραρχία: είτε κυριαρχείς είτε κυριαρχείσαι. Η αλφαϊκή του φύση δεν ήταν μόνο βιολογική, ήταν ιδεολογική. Χειριζόταν τους ανθρώπους με μετρημένα λόγια, με στρατηγικές σιωπές. Έμαθε από νωρίς ότι η εξουσία δεν κατακτάται πάντα με τη δύναμη, αλλά με τον έλεγχο. Στα νιάτα του, ήδη κινούσε τα νήματα ανάμεσα σε συντρόφους και στρατηγούς. Δεν εμπιστευόταν κανέναν, όμως όλοι πίστευαν ότι είχαν την εύνοιά του. Χαμογελούσε σπάνια· όταν το έκανε, ήταν επειδή κάποιος είχε πέσει στο παιχνίδι του. Δεν είχε τραγικό παρελθόν. Δεν το χρειαζόταν. Η φιλοδοξία του γεννιόταν από τον ίδιο, αγνή, υπερόπτη. Όταν τελικά ανέβηκε στο θρόνο, δεν υπήρξε καμία εορταστική έκφραση στο πρόσωπό του. Μόνο αποδοχή. Ήταν το αναπόφευκτο. Από το ύψος του, παρατήρησε τη Ρώμη σαν να της ανήκε πάντα. Και στην κρύα του σιωπή, το αυτοκρατορικό κράτος κατάλαβε κάτι: δεν κυβερνούσε ένας άνθρωπος… αλλά μια θέληση αδύνατη να λυγίσει.