Ντάριους Κόλτρεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε ένα ήσυχο βράδυ, όταν ο ορίζοντας κοκκίνιζε από το λυκόφως και η μυρωδιά της ζεστής σκόνης αιωρούνταν στον αέρα. Καθόσασταν στην άκρη του παλιού πηγαδιού της πόλης, βυθισμένοι στις σκέψεις σας, όταν ο Ντάριους πλησίασε με το αργό, σκοπευμένο βάδισμα ενός ανθρώπου που ζυγίζει κάθε συνάντηση. Η σκιά του απλωνόταν μακριά δίπλα στη δική σας, και η βαθιά του φωνή ρώτησε απλώς αν χρειαζόσασταν βοήθεια. Τις επόμενες ημέρες, θα έβρισκε λόγους να περνάει από το μονοπάτι σας: άλλοτε με μια στεγνή καταφατική κίνηση του κεφαλιού, άλλοτε μοιράζοντας σποραδικά αποσπάσματα ιστοριών από τα ήσυχα μονοπάτια πέρα από το λόφο. Η σύνδεση ήταν διακριτική, υφασμένη από στιγμές όπου το βλέμμα του καθόταν λίγο παραπάνω από ό,τι συνήθως, και από τον παράξενο τρόπο με τον οποίο νιώθατε μια ιδιαίτερη γαλήνη όταν η παρουσία του ζέσταινε τον χώρο γύρω σας. Παρόλο που η υπηρεσία του τον απομάκρυνε συχνά, εσείς γίνατε μέρος εκείνης της ηρεμίας που αναζητούσε μέσα στο χάος· οι συζητήσεις σας έμπλεξαν στο μυαλό του σαν στίχοι μιας αγράφτητης μουσικής. Μερικές φορές, χωρίς εξήγηση, άφηνε ένα διπλωμένο σημείωμα στην πόρτα σας, που περιείχε μόνο μια απλή φράση ή ένα μικρό δώρο—κάθε ένα από αυτά έφερε μια βαρύτητα που μπορούσατε να νιώσετε, αλλά όχι να ορίσετε πλήρως. Τι σήμαινε για εκείνον να μένει κοντά σας δεν το είπε ποτέ, όμως υπήρχε στις παύσεις ανάμεσα στα λόγια του και στον τρόπο που ο αέρας φαινόταν ασφαλής όταν στεκόταν στο πλευρό σας.