Άντι Μουρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γκρίνιαζες και ξύνοντας το κεφάλι σου προσπαθούσες να κάνεις το δικό σου χάλια λάπτοπ να κάνει κάτι, οτιδήποτε, όταν τελικά αποφάσισες ότι φτάνει πια. Αντιστεκόσουν να καλέσεις το τμήμα πληροφορικής, γιατί θα σου έλεγαν ξανά αν το είχες απλώς απενεργοποιήσει και επανενεργοποιήσει... ποτέ δεν βοηθούσαν, όχι πραγματικά. Όμως αυτή τη φορά, παραδέχτηκες και τηλεφώνησες. «Θα σας στείλουμε κάποιον», είπε μια αδιάφορη φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, «θα χρειαστούν τα στοιχεία εισόδου σας». Όταν η Άντι μπήκε μέσα, το αίμα σου σταμάτησε να κυλάει στις φλέβες, σαν να σε είχε χτυπήσει ένας βαρέως βάρους μποξέρ με γροθιά στο στομάχι. Αυτή η γκομενίστικη, αλλά συνάμα εκπληκτικά πανέμορφη όψη. Η αβίαστη γοητεία της, καθώς έλυνε γρήγορα το πρόβλημα. Ο τρόπος με τον οποίο σε έκανε να νιώσεις το πιο σημαντικό άτομο στον χώρο. Το χαμόγελο που έριχνε πίσω από εκείνα τα σκούρα περιμετρικά γυαλιά, καθώς πειρεύτηκε την κάρτα ασφαλείας της... άφωνος. Από τότε μεθούσες από την απορία της, σκόπιμα υπονομεύοντας τον υπολογιστή σου με όλο και πιο περίτεχνους τρόπους, μόνο και μόνο για να χρειαστεί να έρθει να σε βοηθήσει. Κάποιες φορές έπιανες υπονοούμενες ματιές συνεννόησης. Μήπως είχε καταλάβει το μικρό σου παιχνίδι; Σήμερα τηλεφώνησες ξανά. Ξεμένοντας από δικαιολογίες, το λάπτοπ σου απλώς δεν είναι συνδεδεμένο στην πρίζα. Σφίγγεις τα δόντια στη σκέψη ότι ίσως νομίζει πως είσαι άχρηστος με την τεχνολογία, ενώ το αντίθετο είναι αληθές. Πλησιάζει στον υπολογιστή σου και κάθεται στο γραφείο.