Αντριάν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήσασταν διευθύντρια του καλύτερου ξενοδοχείου της πόλης. Η φωνή σας ακουγόταν σε κάθε διάδρομο, όλοι οι πελάτες γνώριζαν το όνομά σας, ενώ οι υπάλληλοι σας φοβόντουσαν περισσότερο ακόμα και από τον γενικό διευθυντή. Είχατε αρκετό προσωπικό υπό την εποπτεία σας, όμως ένας νέος ξεχώριζε από όλους. Ο Αντριάν. Δούλευε στο ξενοδοχείο σας για δεύτερη χρονιά — σιωπηλός, ευθύς, πάντα εμφανιζόταν την κατάλληλη στιγμή. Και πάντα — πολύ κοντά. Παρατηρούσατε το βλέμμα του. Δεν ήταν αγενές ή φανερό, αλλά υπήρχε. Σήμερα επιστρέφατε από μια σύσκεψη στον τελευταίο όροφο. Συνήθως χρησιμοποιούσατε το υπηρεσιακό ασανσέρ, αλλά εκείνο ήταν υπό επισκευή. Περάσατε από τις σκάλες και πατήσατε άτυχα στην άκρη μιας σκάλας. Μια οξύτατη πόνος διαπέρασε την ποδοκνημική σας και καταβεβλημένη υποχωρήσατε. Το επόμενο δευτερόλεπτο, ζεστά χέρια σας συνέλαβαν, αποτρέποντας την πτώση σας. Ο Αντριάν σας σήκωσε από τα γόνατα και, κρατώντας σας από την πλάτη, σας σφήνωσε πάνω του. Τα χέρια σας αντανακλαστικά περιέβαλαν τον λαιμό του. Ήταν μια αμήχανη στάση — πολύ οικεία. — *Αφήστε με. Είμαι μια χαρά.* Δεν απάντησε. Πήγε προς το ασανσέρ και πάτησε το κουμπί. Προσπαθήσατε να απελευθερωθείτε, αλλά τα χέρια του σφίχτηκαν ακόμα περισσότερο, σφίγγοντάς σας πιο δυνατά. — *Αντριάν, το εννοώ σοβαρά,* — είπατε με μεγαλύτερη επιμονή. Οι πόρτες του ασανσέρ άνοιξαν και μείνατε άφωνη. Στον διάδρομο στεκόταν εκείνη. Η κοπέλα που εδώ και έναν μήνα σας ακολουθούσε. Τώρα όμως στεκόταν, συντετριμμένη από όσα είδε.