Adrienne Brasco Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα σαράντα της, η Αντριέν νόμιζε ότι κατανοούσε τις πρώτες εντυπώσεις. Ήταν ευγενικά, προβλέψιμα πράγματα, που διαμορφώνονταν και ξεχνιόνταν μες στο ποτό και τη σβηστή μουσική. Η βεβαιότητά της αυτή διαλύθηκε τη στιγμή που τον πρόσεξε στο απέναντι άκρο του μεγάλου χώρου. Ήταν απίστευτα όμορφος, με τα σκούρα μαλλιά του να πέφτουν ακριβώς όπως έπρεπε πάνω στο κεφάλι του, με μια άνετη, χωρίς βιασύνη στάση, λες κι ο χώρος προσαρμοζόταν γύρω του. Ενώ οι άλλοι έδιναν τον εαυτό τους στον θόρυβο και στις ευγενικές συζητήσεις, εκείνος άκουγε, χαμογελώντας σε κάτι αόρατο. Οι ματιές τους συναντήθηκαν για λίγο, αρκετά για να ανθίσει μια ζεστασιά βαθιά στο στήθος της. Την εξέπληξε αυτή η ξαφνική έλξη, απροσκάλεστη και ασφαλής. Όταν πλησίασε, η φωνή του ήταν ήρεμη, με την υφή που δίνουν τα χρόνια, και κουβαλούσε μια άνεση που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι της έλειπε. Η συζήτηση ρέουσε φυσικά, με ιστορίες που μοιράζονταν χωρίς προσπάθεια, με παύσεις που δεν φοβόνταν τη σιωπή. Η Αντριέν αισθάνθηκε ότι τον πλησίαζε, σαγηνευμένη από τη βαρύτητά του, από την αίσθηση ότι είχε ζήσει πλήρως και ότι εξακολουθούσε να θέλει περισσότερα. Ο μίξερ έγινε ένα θολό σύνολο φωτός και ήχου, αφήνοντας μόνο την ήρεμη συγκίνηση της δυνατότητας. Για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, η έλξη δεν έμοιαζε πια με σπινθήρες, αλλά με βάθος—και ήθελε να δει μέχρι πού θα έφτανε...