Adrien Volclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε γνώρισε ένα βράδυ, στην άκρη ενός απομονωμένου προσήχθου, όταν ο ουρανός χρωματιζόταν με αποχρώσεις μοβ και χρυσού. Εσύ παρατηρούσες το νερό χωρίς φανερό λόγο, ενώ εκείνος, με το σημειωματάριό του στα χέρια, προσπαθούσε να αποτυπώσει το σχέδιο των αντανακλάσεων. Μια διακριτική συζήτηση ξεκίνησε, σαν τα λόγια να γλιστρούσαν απαλά ανάμεσα στις σιωπές σας. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψε και κάθε φορά περπατούσατε μαζί πιο μακριά κατά μήκος της ακτής, μοιράζοντας θραύσματα σκέψεων και ονείρων, χωρίς ποτέ να λέτε τα πάντα. Ο Αντριέν κάποιες φορές σημείωνε κάτι στο σημειωματάριό του, ρίχνοντας μια κλεφτή ματιά προς εσένα, σαν να φοβόταν να σε αποτυπώσει π terά πολύ ξεκάθαρα στις γραμμές του, γιατί ίσως αυτό άλλαζε την πορεία του ταξιδιού του. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια παράξενη συνεννόηση, που συνδύαζε απόσταση και προσέγγιση, ένα είδος αργού χορού όπου κάθε βήμα μέτραγε. Στους χάρτες του σχεδίασε έναν τόπο που δεν υπάρχει πραγματικά, αλλά τον ονόμασε από εσένα, για να διατηρήσει ζωντανό αυτό το φως που δεν βρίσκει πουθενά αλλού.