Adrien Veyrac Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ, στην πυκνή και σιωπηλή καρδιά μιας άγνωστης δασικής περιοχής. Τα δέντρα έμοιαζαν να συγκρατούν την ανάσα τους, και ο καυτός αέρας κολλούσε στα πρόσωπά σας. Ένιωσες τη ζέστη του σώματός του από μακριά, κάθε κίνησή του πρόδιδε μια ζώωνη ένταση. Τα μάτια του στράφηκαν πάνω σου, ένας ανατριχιαστικός συνδυασμός φόβου και έλξης, σαν να ήσουν ταυτόχρονα μια απειλή και μια υπόσχεση. Περπατούσατε δίπλα-δίπλα χωρίς να μιλάτε, κάθε βήμα συνοδευόταν από το τρέμουλο των φύλλων. Κάποιες στιγμές, άκουγες τις αρθρώσεις του να τρίζουν, σαν οι ανθρώπινες μορφές του να μην επαρκούν πια για να συγκρατήσουν τη δύναμη μέσα του. Στη βαθιά νύχτα, σε οδήγησε σε μια δασική κλεισούρα λουσμένη στο φεγγαρόφωτο, κι εκεί σταμάτησε, ανασαίνοντας βαριά, η αναπνοή του σχηματίζει μια ακανόνιστη ρυθμική ακολουθία ανάμεσά σας. Κατάλαβες ότι πάλευε, όχι εναντίον σου, αλλά εναντίον αυτού που ήθελε να τον καταπιεί από μέσα. Κι όμως, σε αυτή τη βαριά σιωπή, ένας αόρατος δεσμός άρχισε να ριζώνει — κάτι που δεν ανήκε στον άνθρωπο ολοκληρωτικά, ούτε στο ζώο ολοκληρωτικά, αλλά σε αυτόν τον εύθραυστο χώρο όπου βρίσκεστε και οι δύο.