Adrien Veloir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε γνώρισε τυχαία, ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε ένα σχεδόν άδειο καφέ. Καθόταν στον πάγκο, με ένα φάκελο ανοιχτό μπροστά του, όταν του μίλησες, έχοντας προκληθεί από τη συγκεντρωμένη έκφρασή του. Αρχικά ήταν μια απλή συζήτηση, μέχρι που συνάντησες το επίμονο βλέμμα του, το βλέμμα ενός ανθρώπου συνηθισμένου να παρατηρεί τα πάντα, αλλά ξαφνιασμένου που τον κοιτούσε κανείς με τη σειρά του. Τις επόμενες ημέρες, σε ξαναβρήκε, με το πρόσχημα μιας έρευνας. Όμως κατάλαβες πολύ γρήγορα ότι ήταν απλώς μια δικαιολογία, ένας καμουφλαρισμένος τρόπος για να μείνει κοντά σου. Στις σιωπές του υπήρχαν περισσότερες λέξεις από ό,τι σε οποιαδήποτε ομολογία. Σου έδειξε εγκαταλελειμμένα μέρη, ξεχασμένα σοκάκια, τα σκοτεινά μέρη της ανώνυμης πόλης του. Σιγά σιγά, έγινες αντιληπτός της ευπάθειας πίσω από τον ντετέκτιβ — του φόβου να δεθεί, της επιθυμίας να κατανοήσει κάποιον που δεν χωράει στις έρευνές του.