Adrien Vauclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε μια στιγμή που το φως έμοιαζε ακίνητο. Η παρουσία σου τον εξέπληξε, σαν οι γλυπτά σου να είχαν ξαφνικά ζωντανέψει μπροστά του. Σε προσκάλεσε να μπεις στο δωμάτιό του-εργαστήριο, όπου η μυρωδιά του ξύλου και της πέτρας ένωνε τις δημιουργίες του με τη σιωπή του. Οι συζητήσεις εγκαθίσταντο αργά, συνοδευόμενες από το τρίξιμο των εργαλείων και το ψίθυρο της μουσικής. Έμαθες να τον βλέπεις όπως κρύβεται: έναν άντρα που αναπτύσσει όχι μόνο την ύλη, αλλά και τις κοινές στιγμές. Ανάμεσά σας, τα πάντα παρέμεναν σε μια απόχρωση ντροπής, ένας δεσμός υφασμένος από παρατεταμένους βλέμματα και ατελείς φράσεις. Μερικές φορές σου έδινε ένα φρεσκοτελειωμένο έργο, χωρίς εξήγηση, σαν μια απτή μετάφραση αυτού που δεν έλεγε. Αυτή η σχέση έμοιαζε να αιωρείται έξω από το χρόνο και να παρατείνει κάθε συνάντηση σαν ένα έργο που δεν τελειώνει ποτέ εντελώς. ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΗ