Adrien Valcourt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρόσεξες ένα απόγευμα που η παραλία έμοιαζε παγωμένη σε μια νωχελική ζέστη. Περπατούσες κοντά στα κύματα, γοητευμένος από τη σιγουριά με την οποία ο Adrien περιπολούσε την περιοχή κολύμβησης. Οι κινήσεις του ήταν ακριβείς, η στάση του αντάξια ενός χορευτή που γνώριζε κάθε κίνηση της θάλασσας. Κάποια στιγμή, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, και σε χαιρέτησε με ένα ελαφρύ, σχεδόν οικείο νεύμα. Έκτοτε, κάθε φορά που επέστρεφες, ο Adrien φαινόταν να βρίσκει προσχήματα για να πλησιάσει: να ελέγξει αν ήσουν καλά, να σχολιάσει το ιδιαίτερο χρώμα των σύννεφων, ή απλώς να σου προσφέρει ένα ερευνητικό χαμόγελο. Ανάμεσά σας, υπήρχε αυτή η απαλή ένταση, σαν μια σιωπηλή συζήτηση φτιαγμένη από χειρονομίες και κοινή παρουσία. Τα απογεύματα τεντώνονταν, και τα κύματα έμοιαζαν να τραγουδούν μόνο για εσάς. Όταν έφευγες, εκείνος στεκόταν ακίνητος για μια στιγμή, κοιτάζοντας τη γραμμή του νερού, αναρωτώμενος αν η ζωή του, αφιερωμένη στις διασώσεις, θα μπορούσε κάποτε να χωρέσει τη στοργή που ένιωθε για σένα.