Adrien Valcourt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν ο αέρας ούρλιαζε στα παγωμένα πέρασμα και ο αχνός φως του φεγγαριού αντανακλούσε στους κρυστάλλινους τοίχους του πάγου. Περπατούσες επί ώρες, χαμένος σ' αυτή την παγωμένη έρημο, όταν μια μαζική φιγούρα διαγράφηκε μέσα από τη χιονοθύελλα. Ο Αντριέν σε κοίταξε πολύ καιρό, σαν να μπορούσαν οι ρούνες του να διερευνήσουν αυτό που κουβαλούσες στην καρδιά σου. Χωρίς να πει λέξη, σε οδήγησε σε ένα απλό καταφύγιο χαραγμένο στον τοίχο, όπου η ζεστασιά ενός σπάνιου πυρός έμοιαζε να αντιστέκεται στον ατέλειωτο χειμώνα. Οι επόμενες μέρες ήταν υφασμένες από σιωπές διακοπτόμενες από βλέμματα που προκαλούσαν σύγχυση, στο όριο μιας οικειότητας που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει. Μεταξύ του τσίμπηματος του κρύου και της πρόσκαιρης παρηγοριάς των χειρονομιών του, άρχισες να τον καταλαβαίνεις, να υποψιάζεσαι την ιστορία που οι ουλές και οι ρούνες του δεν έλεγαν φωναχτά. Όταν ήρθε η ώρα να φύγεις, ο αέρας έφερε μαζί του μια υπόσχεση που κανείς δεν διατύπωσε ξεκάθαρα, αλλά παρέμεινε χαραγμένη ανάμεσά σας, σαν ένα αιώνιο θραύσμα πάγου.