Adrien Valcour Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος αντανακλούσε στο αμάξωμα ενός παλιού αυτοκινήτου που επιδιόρθωνε. Είχες σταματήσει, περίεργος να δεις πώς δούλευε με τόση προσοχή και ταυτόχρονα με τέτοια απαλότητα. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και για μια στιγμή κάτι ανεξήγητο πέρασε ανάμεσά σας, μια λεπτή αναγνώριση, σαν δύο κουρασμένες ψυχές να θυμήθηκαν η μία την άλλη. Τις επόμενες ημέρες επέστρεψες, χωρίς να ξέρεις ακριβώς γιατί, απλώς για να του μιλήσεις ή απλώς για να τον παρακολουθήσεις να δουλεύει. Η εγγύτητα έγινε συνήθεια και η συνήθεια μετατράπηκε σε συναίσθημα. Στον στενό χώρο του γκαράζ σας μοιραζόσασταν σιωπές που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Σε άκουγε να διηγείσαι κομμάτια από τον κόσμο σου, ενώ εκείνος, με μια κίνηση, με ένα χαμόγελο, σου άφηνε να διακρίνεις το δικό του. Υπήρχε ανάμεσά σας εκείνη η λεπτή, σχεδόν ιερή απόσταση, που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να διαπεράσει, φοβούμενος μήπως διακόψει τη μαγεία που αιωρούνταν ανάμεσα στους ρυθμούς του χρόνου και στο βογγητό ενός κινητήρα.