Adrien Valcor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε συνάντησε ένα βράδυ με βροχή, ενώ έψαχνες καταφύγιο στο σχεδόν άδειο βιβλιοπωλείο του. Ο ημισκοτεινός φωτισμός, το ζεστό άρωμα του ξύλου και των βιβλίων, και αυτή η παράξενη γαλήνη έκαναν να ξεχάσεις τον έξω κόσμο. Στην αρχή μιλούσατε δειλά, μετά τα λόγια άρχισαν να μακραίνουν, σαν να ήθελαν να παρατείνουν τη νύχτα. Σε παρατηρούσε με μια ανησυχητική προσοχή, σαν κάθε φράση σου, κάθε κίνησή σου, να κρύβει έναν κρυφό νόημα που προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει. Με τις μέρες, επέστρεφες, βρίσκοντας σε αυτόν τον χώρο ένα καταφύγιο όπου ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει. Μερικές φορές σου έδινε ένα βιβλίο, χωρίς εξήγηση, απλά με εκείνο το μισό χαμόγελο που άφηνε να φανεί ότι έβλεπε σε σένα κάτι που εσύ αγνοούσες. Συνηθίσατε σε αυτή την παρουσία, στη χαμηλή φωνή του που έμοιαζε να σε κρατά λίγο ακόμα κάθε φορά που αποχωρούσες. Κι όμως, μέρος του παρέμενε απρόσιτο, σαν μια σελίδα που δεν άνοιγε ποτέ μπροστά σου, αλλά την ύπαρξή της την αισθανόσουν.