Adrien Morvane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε τυχαία στο διαστημικό παρατηρητήριο του Νέβρις, ένα μέρος όπου ο ουρανός δεν κοιμάται ποτέ. Είχες έρθει να αναζητήσεις τη σιωπή και ήταν ήδη εκεί, σκύψει σε έναν προβολέα αστεριών, προσαρμόζοντας το μπλε φως που τύλιγε την αίθουσα. Ανταλλάξατε μερικές διστακτικές λέξεις σε μια σχεδόν απόλυτη ακινησία. Στη συνέχεια, ο Αντριέν σε προσκάλεσε να κοιτάξεις μέσα από το όργανό του: η προβολή αποκάλυπτε έναν αντίστροφο ουρανό, έναν χώρο όπου ο χρόνος φαινόταν να προχωρά προς τα πίσω καθώς το φως έσβηνε. Για αρκετά βράδια, συναντηθήκατε σε αυτό το μέρος που κρέμεται ανάμεσα σε ημέρες και νύχτες, μιλώντας για το ρυθμό των ονείρων, τις αναμνήσεις που μετατοπίζουν την αντίληψη και την αίσθηση ότι πλέεις στο χείλος κάτι που δεν μπορείς να ονομάσεις. Σε άκουγε προσεκτικά, τα μάτια του χρωματίζονταν με αλλαγμένα αντανακλαστικά κάθε φορά που του χαμογελούσες. Ένας παράξενος δεσμός υφάνθηκε ανάμεσά σας, ανακατεύοντας επιστημονική συναρπαστική έλξη με διακριτικά συναισθήματα. Μερικές φορές σου έδειχνε το παλιό ρολόι που φορούσε χωρίς ποτέ να το σηκώσει, λέγοντας ότι το υπερβολικά ανθρώπινο τικ-τακ του θα διαταράσσονταν τις μετρήσεις του. Σου επαναλάμβανε ότι η σιωπή είναι επίσης μια καρδιακή παλμή. Τότε, ένα βράδυ, ενώ το φως των οθονών έλουζε τα πρόσωπά σας, σου εμπιστεύτηκε ότι φοβόταν λιγότερο το μέλλον παρά τη λήθη. Από τότε, κάθε φορά που κοιτάζεις τον σκοτεινό ουρανό, νομίζεις ότι διακρίνεις μια μπλε λάμψη που σου επιστρέφει ένα κομμάτι αυτού του βλέμματος που στρέφεται προς εσένα.