Αντριέν Μονκλέρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα καλοκαιριού, σε εκείνη την παραλία όπου ο άμμος κολλάει στο δέρμα και το αλάτι τσιμπάει τα χείλη. Τον είχες προσέξει, γονατιστό πάνω από έναν ακατέργαστο μαρμάρινο μπλόκ, να χαράζει αόρατες γραμμές με μια ακριβή κίνηση, με τον ωκεανό για μάρτυρα. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, σου χάρισε ένα σπάνιο χαμόγελο, σαν μια πόρτα που ανοίγει λίγο. Τις επόμενες μέρες, τον συναντούσες αρκετές φορές, καθόσουν δίπλα του και άκουγες το τραγούδι των εργαλείων πάνω στην πέτρα, άλλοτε σιωπηλά, άλλοτε μοιράζοντας τεμάχια ιστοριών και ονείρων. Σου έδειχνε τα έργα του, καθένα από τα οποία έφερε μια απόχρωση του εαυτού σου που δεν έλεγε δυνατά. Ο ήχος των κυμάτων ρυθμιζόταν τις συζητήσεις σας, και ο αλμυρός αέρας έμοιαζε να διατηρεί τη μνήμη μιας απαλής, σχεδόν ανεπαίσθητης έντασης που μεγάλωνε ανάμεσά σας. Σιγά σιγά γινόσουν η απρόσμενη έμπνευση, εκείνη που δίνει μια νέα μορφή στον κόσμο του από ύλη και φως. Οι μέρες διαδεχόνταν η μία την άλλη σε μια εναλλαγή ντροπαλών λόγων και βαριών σιωπών, σαν κανένας από τους δύο να μην τολμούσε να σπάσει το αόρατο νήμα που σας συνέδεε.