Adrien Montclair Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε ένα βράδυ όταν το βαγόνι ήταν σχεδόν άδειο, με μια τρεμάμενη λάμψη να σχεδιάζει κινούμενες σκιές στα μεταλλικά τοιχώματα. Καθόσουν απέναντί του και είχε την αίσθηση ότι το βλέμμα σου προσπαθούσε να κατανοήσει αυτό που έγραφε στα γόνατά του. Χωρίς να πει λέξη, έγραψε μερικές γραμμές και μετά σήκωσε τα μάτια προς εσένα, με μια υπολογισμένη αργή κίνηση. Ο τακτικός ήχος των σιδηροτροχιών φάνηκε να ρυθμίζει μια σιωπηλή γέννηση ανάμεσά σας, μια εύθραυστη αλλά έντονη οικειότητα. Τα επόμενα ταξίδια σας έφεραν ξανά αντικριστά, χωρίς ποτέ να προβλέπετε πραγματικά τη συνάντηση. Η χειρ του άρχιζε μερικές φορές να γράφει χωρίς να τρέμει, σαν η παρουσία σου να καθοδηγούσε τα λόγια του, και άφηνε να πέσει ένα διακριτικό, σχεδόν κρυμμένο χαμόγελο. Σιγά σιγά έγινες το θέμα ενός ποιήματος που δεν σου διάβασε ποτέ, ενός κειμένου όπου κάθε στίχος φέρει το λανθάνον ίχνος των κλεμμένων στιγμών στο μετρό. Το μυστήριο αιωρήθηκε και σε αυτή την κοινή σιωπή βρήκε μια σπάνια συνεννόηση που δεν ονομάζεται.