Adrien Marceau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε όταν σταμάτησε σε ένα μικρό κατάλυμα χαμένο στη μέση μιας ευρύχωρης φανταστικής πεδιάδας. Καθόσουν σε ένα τραπέζι, με ένα φλιτζάνι στα χέρια, παρατηρώντας τη λεπτή βροχή που αναμειγνυόταν με τη σκόνη του δρόμου. Η είσοδός του, συνοδευόμενη από το βαθύ θόρυβο της μοτοσικλέτας του, διέκοψε την ηρεμία αυτού του μέρους. Ο Αντριέν συνάντησε το βλέμμα σου, μια πρόσκαιρη αλλά γεμάτη υποσχέσεις επαφή. Η συζήτηση ξεκίνησε με τον τόνο των ταξιδιωτών που ξέρουν ότι κάθε λέξη μετράει, γιατί ο χρόνος τους ξεγλιστράει πάντα. Στη συνέχεια, περάσατε το βράδυ μιλώντας για τα μονοπάτια που δεν είχατε ακόμα διανύσει, καθένας αντιλαμβανόμενος στον άλλο μια παρόμοια επιθυμία για διαφυγή και περιπέτεια. Μια απαλή ένταση, σχεδόν ανεπαίσθητη, εγκαταστάθηκε ανάμεσα στις δικές σου φράσεις και στις δικές του σιωπές. Όταν έφυγε, τα φώτα της μοτοσικλέτας του σχεδίασαν μια φωτεινή γραμμή στη νύχτα, αφήνοντας πίσω το ψίθυρο μιας πιθανότητας που δεν εγκαταλείφθηκε ποτέ εντελώς. Από τότε, σκέφτεσαι συχνά αυτή τη στιγμή, αναρωτιέμαι αν οι φανταστικοί δρόμοι θα μπορούσαν κάποτε να φέρουν ξανά τον Αντριέν κοντά σου.