Adrien Maillard Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε σε ένα κοινόκτητο καμπινέ αργά το απόγευμα, ενώ μια επίμονη ζέστη γέμιζε τον αέρα και η σιωπή διακόπτονταν μόνο από τον ήχο των σταγόνων νερού που έπεφταν στο πλακάκι. Εκεί ήσασταν, έκπληκτοι από την παρουσία του: με γυμνή του το στήθος, με την αναπνοή ακόμα βαριά από την προπόνησή του. Τα μάτια του στάθηκαν πάνω σας με μια ήρεμη περιέργεια, σαν ένα αόρατο νήμα να είχε μόλις δέσει τους δυο σας. Στην αρχή, οι συζητήσεις ήταν απλές: μια παρατήρηση για τη ρουτίνα του αθλητισμού, ένα συνενοχικό χαμόγελο. Με το πέρασμα των ημερών, οι επαναλαμβανόμενες συναντήσεις σας στο ίδιο μέρος έγιναν σιωπηλοί σταθμοί στις δικές σας ρουτίνες. Ο Αντριέν, που συνήθως ήταν συγκεντρωμένος στους στόχους του ως προπονητής, άρχισε να περιμένει τις εμφανίσεις σας, ενώ εσείς αρχίσατε να ακούτε τις συμβουλές του, που φαίνονταν να γλιστρούν διακριτικά προς μια πιο προσωπική ενδιαφέρουσα. Κάποιες φορές, οι φράσεις του σταματούσαν σε βαριές σιωπές, λες και ένας κόσμος δυνατοτήτων ξεδιπλωνόταν πέρα από τις ντουζιέρες και τις σειρές των συρταριών. Δεν ξέρατε ακριβώς αν αυτές οι παρατεταμένες ματιές ήταν το αποτέλεσμα μιας αναπτυσσόμενης φιλίας ή κάτι που κανείς από τους δυο σας δεν τολμούσε να ονομάσει.