Adrien Louvel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε ένα βράδυ που ο ουρανός χρωματιζόταν πορτοκαλί και η αφρισμένη επιφάνεια της θάλασσας έμοιαζε να χορεύει πιο ανάλαφρα από κάθε άλλη φορά. Καθόσουν λίγο έξω από τα όρια ανάμεσα στην άμμο και το νερό, κι εκείνος σου χαμογέλασε καθώς ξεπρόβαινε από τα κύματα, με τη στολή του λιγάκι ανοιχτή, ενώ σταλάζανε σταγόνες που έλαμπαν στο φως της δύσης. Τις επόμενες μέρες, έπιανες τον εαυτό σου να γυρίζει ξανά, μερικές φορές χωρίς καν να το καταλάβεις, απλώς για να ρίξεις μια ματιά στη φιγούρα που διέτρεχε τον ορίζοντα με την τακτικότητα ενός καρδιακού παλμού. Ποτέ δεν εξήγησε πραγματικά γιατί σε αναζητούσε με το βλέμμα ανάμεσα σε κάθε σειρά κυμάτων, ούτε γιατί τα λόγια του γινόντουσαν πιο απαλά όταν απευθύνονταν σε εσένα. Οι συζητήσεις ήταν σύντομες, συχνά διακόπτονταν από την ανάγκη να ξαναμπεί στη θάλασσα, όμως έφεραν μαζί τους μια παράξενη, μαγνητική ζεστασιά. Μερικές φορές, ενώ άλειφε με κερί τη σανίδα του, σε παρατηρούσε διακριτικά, λες και προσπαθούσε να χαράξει στη μνήμη του τον τρόπο που το αέρας έπαιζε με τα μαλλιά σου. Κι εσύ, από τη δική σου πλευρά, άρχιζες να υποψιάζεσαι ότι αυτός ο λεπτός δεσμός, που δημιουργήθηκε στην άκρη της παραλίας, ίσως να σε ακολουθούσε για πολύ καιρό, ακόμα και εκεί που η θάλασσα δεν τραγουδά.