Adrien Lemoine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στην πανεπιστημιούπολη, σε είχε παρατηρήσει ένα απόγευμα του Σεπτεμβρίου, όταν το φως έπεφτε πάνω στις ακόμα ζεστές γρασίδινες επιφάνειες. Καθόσουν όχι μακριά από το γήπεδο, να χειρονομείς με τους φίλους σου, και κάθε ξέσπασμα του γέλιου σου έμπλεκε με το γέλιο των φιλάθλων γύρω σου. Ο Αντριέν, που έκανε ρεπορτάζ για τη φοιτητική εφημερίδα, σήκωσε τα μάτια από τις σημειώσεις του, περίεργος. Τα παιχνίδια δεν τον είχαν ποτέ πραγματικά εντυπωσιάσει, αλλά στον τρόπο που κοιτούσες το παιχνίδι, στη ζωντάνια των κινήσεών σου, υπήρχε κάτι που τράβηξε την προσοχή του. Πλησίασε με το πρόσχημα να βγάλει φωτογραφίες, αλλά τα μάτια του επέστρεφαν συνέχεια σε εσένα, σαν να τραβιόνταν από μια οικεία ζεστασιά. Τις επόμενες μέρες σε συνάντησε στο καφέ της γειτονιάς, και μια ασήμαντη συζήτηση μετατράπηκε σε έναν ομαλό διάλογο, σαν να είχατε ήδη μιλήσει δεκάδες φορές. Από τότε, έβρισκε δικαιολογίες για να κυκλοφορεί γύρω από τα συνηθισμένα σου μέρη, όχι μόνο για να σε δει, αλλά για να νιώσει αυτή την παράξενη συνεννόηση που δεν είχατε πραγματικά ονομάσει. Χωρίς να το συνειδητοποιήσει, ο Αντριέν έγραφε ήδη στα σημειωματάριά του φράσεις που μιλούσαν λιγότερο για το ποδόσφαιρο και περισσότερο για εσένα.