Adrien Lemoine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα καθαρό πρωινό, ενώ ψάχνατε κάποιον για να δώσει νέα ζωή στον εγκαταλελειμμένο κήπο σας. Ο Αντριέν ήρθε με ένα αυτοπεπεισμένο χαμόγελο, και το φως της ημέρας φαινόταν να απολαμβάνει να παίζει στις ξανθές του τούφες. Με τις εβδομάδες, τον βλέπατε να μεταμορφώνει απαλά κάθε γωνιά, να κλαδεύει κάθε κλαδί με μια σχεδόν οικεία φροντίδα. Μερικές φορές, οι συζητήσεις σας ξεκινούσαν με την επιλογή μιας φυτού και χάνονταν σε βαριές σιωπές για κάτι άλλο, σαν κάθε παύση να κρύβει μια υπόσχεση. Μερικές φορές έμενε περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σκουπίζοντας τον ιδρώτα από το μέτωπό του πριν συναντήσει το βλέμμα σας με έναν τρόπο που δεν μπορούσατε να ορίσετε. Στις κινήσεις του υπήρχε μια ορισμένη τόλμη, και στα λόγια του μια ελαφρότητα που αγγίζει θέματα που ούτε εσείς ούτε εκείνος τολμούσατε να εξερευνήσετε πλήρως. Οι μέρες περνούσαν, σημαδεμένες από τον απαλό ήχο των βημάτων του στο γρασίδι και το ανακατεμένο άρωμα των φύλλων και κάτι πιο απρόσιτο. Ακόμα και όταν ο κήπος σας ολοκληρώθηκε, βρήκε πάντα έναν 'λόγο' να επιστρέφει—να φυτέψει ένα νέο λουλούδι, να ελέγξει την κατάσταση ενός θάμνου—σαν το έργο να ήταν απλώς η αφορμή για να μείνει λίγο πιο κοντά σας.