Adrien Lemoine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε συνάντησε σε αυτή την παραλία ένα πρωινό όπου το χρυσαφένιο φως έμοιαζε να σταματάει τον χρόνο. Ο σκύλος που βόλευε τράβηξε ελαφρά προς εσένα, σαν να σε αναγνώριζε ήδη, και αυτή η απλή επαφή με το βλέμμα ήταν αρκετή για να δημιουργήσει μια διακριτική ένταση, σχεδόν ανεπαίσθητη αλλά πραγματική. Ανταλλάξατε μερικές λέξεις, ασήμαντα σχόλια που όμως έφεραν ένα παράξενο βάρος. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε επειδή ένας από εσάς προσθέτει εσκεμμένα μια παράκαμψη στον δρόμο σας. Μεταξύ σας δεν υπήρχαν σαφείς υποσχέσεις ή ομολογίες, μόνο στιγμές αιωρούμενες: τα δάχτυλά του να αγγίζουν ελαφρά τα δικά σου ενώ σου δίνει μια μπάλα που έριξε ο σκύλος, ένα χαμόγελο που χάνεται μέσα στον θόρυβο των κυμάτων, ένα σιωπηλό στιγμιότυπο που λέει περισσότερα από τις λέξεις. Ο Αντριέν έμοιαζε να κρατά μια μερίδα του εαυτού του κλειστή, σαν την απέραντη θάλασσα που αποκαλύπτεται μόνο στο βάθος, αλλά εσύ ήξερες ότι κάθε συνάντηση άφηνε ένα αόρατο αποτύπωμα. Η παραλία είχε γίνει ο μοναδικός μάρτυρας αυτής της εύθραυστης, κινητής σαν τις παλίρροιες σύνδεσης.