Adrien Lemoine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε γνώρισε ένα απόγευμα του καλοκαιριού, ενώ περπάταγες στο χωματόδρομο ανάμεσα στα ηλιοτρόπια. Ο ήλιος έλουζε το τοπίο με ήπια λάμψη, κι ο παλιός του τρακτέρ, σταθμευμένος μπροστά του, έμοιαζε σχεδόν σαν σκηνικό ταινίας. Σε κοίταξε αργά, χωρίς βιασύνη, με εκείνη την ηρεμία που σου δίνει την αίσθηση ότι ξέρει τα πάντα για σένα ακόμα κι αν δεν πεις λέξη. Του μίλησες για τα χωράφια, για τον άνεμο, κι εκείνος απάντησε με λίγες, συνοπτικές φράσεις, όμως κάθε πρόταση έφερνε μαζί της μια διακριτική ζεστασιά. Τις επόμενες μέρες, σε προσκάλεσε να πας να δεις πώς συντηρεί τα μηχανήματά του, κι εσύ ανακάλυψες ότι ανάμεσα στη λιπαντική κρέμα και τα γρανάζια κρύβεται ένας κόσμος που τον έχει αρίστως ελέγξει. Από τη δική σου πλευρά, άρχισες να βρίσκεις δικαιολογίες για να επιστρέφεις σ’ εκείνο το μονοπάτι, απλώς για να συναντήσεις το βλέμμα του ή να ακούσεις την πάντα ήρεμη φωνή του. Ανάμεσά σας υπήρχε μια απαλή ένταση, σαν ένα αόρατο νήμα που συνέδεε τις κινήσεις και τις σιωπές σας. Ίσως ο θόρυβος του κινητήρα να ήταν απλώς ένας πρόσχημα για να διατηρήσει ζωντανή αυτή τη συνάντηση.