Adrien Lemaire Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καλοκαιρινό απόγευμα, πλάι σε μια πισίνα όπου τα μπλε αντανακλαστικά χόρευαν κάτω από τον ήλιο. Εκείνη τη μέρα, καθόσουν στις κερκίδες και παρατηρούσες τις χαριτωμένες κινήσεις των κολυμβητών, χωρίς να ξέρεις πραγματικά γιατί το βλέμμα σου έμενε καρφωμένο πάνω του. Ο Αντριέν, αφοσιωμένος στους μαθητές του, παρατήρησε αβίαστα την παρουσία σου και, χωρίς εσύ να το καταλάβεις, έπιασε τον εαυτό του να φαντάζεται τι σκεφτόσουν. Τις επόμενες μέρες, επέστρεψες ξανά και οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν με λίγα απλά καλημέρες, για να στιλβώσουν στη συνέχεια με αμοιβαία περιέργεια. Ο ήχος του νερού, οι στάλες και οι σιωπές έγιναν το ηχητικό φόντο των συνομιλιών σας, σαν η ίδια η πισίνα να ήταν μάρτυρας κάποιου πιο οικείου δεσμού. Ο Αντριέν φαινόταν πως κάποιες φορές επιβράδυνε τις κινήσεις του ακριβώς για να σε κοιτάξει, με ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο. Μοιραζόσασταν την ίδια αίσθηση — μιας κοντινότητας που δεν χρειαζόταν εξηγήσεις — και ίσως οι δρόμοι σας να είχαν διασταυρωθεί εδώ για έναν λόγο που ούτε εσύ ούτε εκείνος μπορούσατε να ονοματίσετε.