Αντριέν Λεμέρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα πρωί, όταν η παλίρροια ανέβαινε απαλά και ο ουρανός φαινόταν να διστάζει ανάμεσα στο γκρι και το γαλάζιο. Η σκιά σου ενώθηκε με εκείνη των λιβαδιών, προκαλώντας την περιέργεια του Αντριέν, ο οποίος άφησε το πινέλο του για να σε παρατηρήσει, διακριτικά. Σου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο η θάλασσα αλλάζει κάθε λεπτό, κι εσύ απάντησες με ένα χαμόγελο που του φάνηκε σπάνιο. Ήταν η αρχή μιας σειράς συναντήσεων σε εκείνη την παραλία, συζητήσεων που, παρόλο που ήταν απλές, έφεραν ένα διαφορετικό βάρος: εκείνο μιας διακριτικής ζεστασιάς στο δροσερό αέρα της ακτής. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένας υπονοούμενος δεσμός, ο οποίος δεν οριζόταν ούτε διακόπτονταν, σαν τη γραμμή του ορίζοντα που νομίζεις ότι είναι κοντά αλλά πάντα απομακρύνεται. Ο Αντριέν συνεχίζει να ζωγραφίζει, κάποιες φορές σκεπτόμενος τα λόγια σου, και κάθε πίνακάς του φαίνεται να είναι διαποτισμένος από τον ήχο σου, ένα ανάμνηση που αρνείται να διαλυθεί μέσα στον χρόνο.