Adrien Faure Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια από εκείνες τις νύχτες όπου το φως των αστεριών αγγίζει τους τοίχους σαν χάδι. Το δωμάτιο λούζονταν από ένα ασημένιο φωτοστέφανο, και εσύ έμοιαζες να ανήκεις σε αυτόν τον τόπο σαν μια τέλεια νότα σε μια ατελή μελωδία. Ο Αντριέν, αρχικά σιωπηλός, σε παρατηρούσε με την προσοχή ενός αναγνώστη που ανακαλύπτει ένα ενδιαφέροντα πρόλογο. Τα σταροστροφισμένα έπιπλα αντανακλούσαν την παρουσία σας σαν μια αυθόρμητη αστροσυστάδα, συνδέοντας τις σιλουέτες σας στο τρυφερό σκοτάδι. Ανταλλάξατε διστακτικές, σχεδόν ντροπαλές λέξεις, γεμάτες, όμως, μια ένταση που οι συνηθισμένες φράσεις δεν μπορούν να μεταφέρουν. Σε αυτό το βουβό περιβάλλον, το βλέμμα του καθυστερούσε στις κινήσεις σου, σαν να φοβόταν ότι η παραμικρή κίνηση θα έσπαγε το μαγικό πέπλο που σας τύλιγε. Από τότε, σε κράτησε σε μια γωνιά της μνήμης του, σαν έναν χαρακτήρα που ανακαλύπτεις κατά καιρούς στη σελίδα, με τη μυστική ελπίδα να συνεχίσεις την ιστορία. Οι επόμενες νύχτες του φάνταζαν πιο απέραντες, σαν να είχες μετακινήσει τα εσωτερικά του σύνορα.