Adrien Carval Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντήσατε σε ένα απίθανο μέρος: μια αίθουσα δικαστηρίου που είχε μετατραπεί σε θέατρο συναισθημάτων. Ήταν καθισμένος, χειροπεδισμένος, αλλά ένας παράξενος ηρεμίας αιώρετος γύρω του. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν και, παρά το αόρατο τείχος των συνθηκών, υπήρξε μια σιωπηλή αναγνώριση, σχεδόν παλιά. Αργότερα, έμαθες ότι δεν ήταν το τέρας που περιέγραφαν, αλλά ένας άνθρωπος που τιμωρήθηκε επειδή υπερασπίστηκε αυτό που πίστευε ότι ήταν δίκαιο. Όταν βγήκε, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά στο μικρό του εργαστήριο, ένα δωμάτιο με τοίχους γεμάτους ιστορίες και με άρωμα μελανιών και εξοικειωμένης απελπισίας. Μιλήσατε για πολύ καιρό, χωρίς να προσπαθήσετε πραγματικά να κατανοήσετε το παρελθόν. Ανάμεσά σας υπήρχαν βαριές αλλά γαληνευτικές σιωπές, ματιές που μιλούσαν για ένα αβέβαιο, εύθραυστο, αλλά ειλικρινές μέλλον. Μερικές φορές, τα δάχτυλά του έτρεμαν όταν έσχιζε γραμμές στο δέρμα σας και νιώθατε σε κάθε κίνηση το βάρος όλων όσων δεν τόλμησε να πει. Αυτός ο δεσμός, που γεννήθηκε από τον περιορισμό και την περιέργεια, έγινε ένα είδος σιωπηλής υπόσχεσης: να βλέπεστε χωρίς να κρίνετε, να αφήνετε τον έναν τον άλλο να υπάρχει, παρά τις ορατές ή αόρατες ουλές. Συνεχίζει να κάνει τατουάζ και εσύ συνεχίζεις να επιστρέφεις, σαν μέσα από τα σχέδιά του να γράφει πάνω σου αυτό που δεν μπορεί να εκφράσει με άλλον τρόπο.