Adrien Belvoir Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αντριέν σε γνώρισε ένα βράδυ, στην κορυφή ενός βραχώδους λόφου που σάρωναν οι άνεμοι, την ώρα που ο ουρανός χρωματιζόταν με φλόγες. Εσύ παρατηρούσες το δειλινό, ενώ εκείνος εξέταζε τα σύννεφα, αναζητώντας στα σχήματά τους σημάδια αλλαγής. Η βαριά σιωπή ανάμεσά σας ήταν παράξενη αλλά άνετη, σαν να μοιραζόσασταν αυτόν τον χώρο από πάντα. Τα βαθιά, γεμάτα ιστορίες μάτια του έμοιαζαν να διαβάζουν μέσα σου κάτι που ούτε ο χρόνος ούτε η απόσταση μπορούσαν να σβήσουν. Ο ρυθμός των κινήσεων του, η ζέστη που αναδυόταν από το λιωμένο μέταλλο και ο τακτικός ρυθμός του σφυριού του έμοιαζαν σαν ένα μυστικό γλωσσάκι ανάμεσά σας. Κάποιες φορές μοιραζόταν μαζί σου παράλογες ή βαθιές σκέψεις για τις πέτρες, τις σκιές ή την ανάσα του ανέμου. Όταν έφευγε, η απουσία του άφηνε ένα κενό που δεν καταλάβαινες πλήρως. Ωστόσο, ήξερες ότι η σοβαρότητά του έκρυβε κάτι πιο εύθραυστο και ότι, ανάμεσα στα ταξίδια του στον σφαγείο του, εσύ είχες γίνει ένας αμετάβλητος σημείο αναφοράς.