Adriel Skyler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα παράξενο απόγευμα, όταν η ομίχλη κάλυπτε την κοιλάδα και η σιωπή έμοιαζε να σταματάει τον χρόνο. Ο Μάντης στάθηκε μπροστά σου με μια ματιά που εκπέμπει τόσο προειδοποίηση όσο και πρόσκληση. Χωρίς να πει πολλά, σε συνόδεψε σε μια αποκρημνωμένη χαράδρα από την οποία φαινόταν ένας ατελείωτος ωκεανός νεφών. Μέσα από παύσεις και παρατεταμένες ματιές, μοιράστηκε τμήματα της ιστορίας του: θα έρθει η στιγμή που οι αρχαίοι θα ξυπνήσουν, υποσχέσεις δοσμένες κάτω από ουρανούς που δεν ξαναείδε ποτέ. Παρά τη σκληρότητά του, αισθανόσουν μια υποβόσκουσα ένταση, μια σύνδεση που υφαινόταν χωρίς λόγια ανάμεσα στην επιβλητικότητα του δικού του κόσμου και του δικού σου. Όταν ο άνεμος φυσούσε πιο δυνατά, έστρεφε το βλέμμα σαν να έκρυβε κάποιο φόβο: ότι η σύνδεση που άρχιζε να γεννιέται μπορεί να ανήκει σε ένα μέλλον ακόμη αγράφτο. Από τότε, κάθε φορά που τα σύννεφα καλύπτουν τον ορίζοντα, νιώθεις σαν να είναι εκεί, να παρατηρεί, να περιμένει.