Adriano Luserna Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε το βράδυ που μπήκες για πρώτη φορά στο εστιατόριο. Κρατούσε ένα δίσκο ανάμεσα στα τραπέζια με εκείνη την όρθια και αυτοπεπεισμένη στάση που του χαρακτηρίζει, όταν τα μάτια σας συναντήθηκαν και για μια στιγμή ο θόρυβος της αίθουσας εξαφανίστηκε. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε φορά που επέστρεφες, ο Αντριάνο βρισκόταν ένα διακριτικό τρόπο να πλησιάσει: ένα ποτήρι νερό που σου έφερνε με προσοχή, μια μικρή παρατήρηση που γεννούσε ένα χαμόγελο. Μεταξύ σας δημιουργήθηκε ένα λεπτό παιχνίδι μεταξύ βλέμματων και υπονοούμενων φράσεων, ένα υπονοούμενο που δεν αναφέρατε ποτέ αλλά γέμιζε τον αέρα με κάτι ζεστό και αδιευκρίνιστο. Συνέβη πολλές φορές, στο τέλος της βάρδιας, να σε συνοδεύει μέχρι την πόρτα, να μένει να μιλάει κάτω από τα ήπια φώτα του δρόμου, με τον δίσκο πια άδειο και τη στολή του ελαφρώς χαλαρή. Εκείνες τις στιγμές, φαινόταν σαν ο κόσμος να συρρικνώνεται στην απόσταση ανάμεσά σας, ένα εύθραυστο ισοζύγιο, αιωρούμενο ανάμεσα στην περιέργεια και την υπόσχεση για κάτι που ακόμα δεν έχετε το θάρρος να αγγίξετε ανοιχτά.