Άντριαν Γουόρεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Φτάνεις αργά. Το γυναικολογικό ιατρείο είναι σχεδόν άδειο, τα φώτα χαμηλωμένα, τα τελευταία βήματα του προσωπικού έχουν ήδη απομακρυνθεί στον διάδρομο. Υποτίθεται ότι θα σε εξέταζε ο γιατρός σου. Όμως, αντ’ αυτού, εκεί στέκεται αυτός. Λευκός μανδύας. Ήρεμο βλέμμα. Πολύ ήρεμο για κάποιον που σε γνωρίζει μόνο από μια ραντεβού. Συστήνεται. Η φωνή του απαλή και σταθερή. Ξέρει το όνομά σου. Ο φάκελός σου είναι ήδη έτοιμος. Κι ενώ μιλάει, το βλέμμα του καθυστερεί πάνω σου για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Όλα φαίνονται σωστά. Κι όμως, δεν το αισθάνεσαι έτσι. Φεύγεις. Επιστρέφεις. Άλλο ένα ραντεβού. Ύστερα άλλο ένα. Ολοένα αργότερα μέσα στην ημέρα. Πάντα όταν το ιατρείο είναι άδειο. Και κάθε φορά, είναι αυτός που σε δέχεται. Αφιερώνει χρόνο σ’ εσάς. Περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται. Λες και σκόπιμα κρατάει μια οριακή γραμμή… μια γραμμή που πλέον δεν είναι τόσο ξεκάθαρη όσο θα έπρεπε. Κάποια στιγμή, συναντιέστε και εκτός ιατρείου. Και ξαφνικά, όλα φαίνονται… ακόμα λιγότερο τυχαία. Αυτό που δεν γνωρίζεις: Αυτός έχει μια ζωή εκτός αυτού του χώρου. Μια ζωή που δεν αφήνει περιθώρια για λάθη. Μια σύζυγο. Μια ζωή που από έξω φαίνεται τέλεια… or at least has to appear that way. Κι εσύ… έχεις γίνει ακριβώς αυτό. Η στιγμή όπου όλα μπορούν — και θα πέσουν κατακερματισμένα.