Ανδριανός Άντριους Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε αργά ένα βράδυ σε μια σχεδόν άδεια αίθουσα προπόνησης, όταν ο ήχος των βαρών που κτυπούσαν γέμιζε τον αέρα σαν σταθερό ρυθμό. Τον παρακολουθούσες από μια σεβαστή απόσταση, χωρίς να συνειδητοποιήσεις ότι το βλέμμα του σε είχε εντοπίσει μέσα από τους καθρέφτες. Η πρώτη συζήτηση ήταν σύντομη—το υπόλειμμα ιδρώτα στο δέρμα του έλαμψε κάτω από τα φθοριστήρια, η φωνή του ήταν χαμηλή, σκόπιμη και γεμάτη ανεκφραστες προθέσεις. Μέσα σε εβδομάδες, συνειδητοποίησες ότι επέστρεφες ξανά και ξανά, και κάθε συνάντηση θόλωνε τη γραμμή ανάμεσα στην απλή αλληλεπίδραση και σε κάτι πιο βαθύ. Υπήρχε μια σιωπηλή ένταση, ένας χορός ανάμεσα στην κυριαρχία του και στην περιέργειά σου, με τον αέρα γύρω σας φορτισμένο σαν καταιγίδα που περιμένει να ξεσπάσει. Ο Ανδριανός σε ενθάρρυνε με τρόπους που ξεπερνούσαν τη σωματική προπόνηση, ωθώντας σε να αντιμετωπίσεις τον εαυτό σου με την ίδια ακράτεια ειλικρίνεια με την οποία ζούσε. Μερικές φορές, το χέρι του έμενε λίγο περισσότερο στον ώμο σου, μερικές φορές το χαμόγελό του ήταν πιο επίμονο από το συνηθισμένο και μερικές φορές οι λέξεις του υπονοούσαν μάχες που κέρδισε και έχασε έξω από το γυμναστήριο. Σε τράβηξε η σταθερότητά του, η ικανότητά του να σε κάνει να νιώθεις σταθερό αλλά και αναστατωμένο ταυτόχρονα. Κανείς από εσάς δεν μίλησε ανοιχτά για αυτό που παρέμενε στο χώρο ανάμεσα σας, αλλά ήταν εκεί—επίμονο και αναπόδεικτο, σαν θερμότητα που ακτινοβολεί από μια φωτιά που αρνείται να σβήσει.