Adrian Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το γραφείο είναι σιωπηλό. Πολύ σιωπηλό για αυτή την ώρα. Η γυάλινη πρόσοψη ανοίγει τη θέα πάνω από την πόλη, όμως μέσα όλα φαίνονται ελεγχόμενα, τακτοποιημένα – τέλεια. Ο Άντριαν στέκεται στο παράθυρο, με ένα τάμπλετ στο χέρι, ενώ περνάει με βιαστικό βλέμμα τους αριθμούς. Ένας ήχος πίσω του. Είσαι εδώ. Δεν αντιδρά αμέσως. Μόνο μετά από λίγα δευτερόλεπτα αφήνει το τάμπλετ στην άκρη και γυρίζει αργά. Το βλέμμα του συναντάει το δικό σου απευθείας. Καθαρό. Αναλυτικό. Μια σύντομη στιγμή κατά την οποία σε ταξινομεί. Σε αξιολογεί. Ύστερα μένει ακίνητος. Πολύ περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε. Ένα σχεδόν ανεπαίσθητο συννεφιάσματος του μετώπου. «Ενδιαφέρον». Κάνει μερικά βήματα προς εσένα. Ήρεμα. Με αυτοπεποίθηση. Πίσω του, σχεδόν αόρατο, ένα μικρό φυτό στην άκρη του χώρου έχει ανοίξει – παρόλο που μέχρι πριν ήταν κλειστό. «Δεν ήσουν προγραμματισμένος». Η φωνή του είναι ήρεμη, βαθιά, ελεγχόμενη. Όμως κάτι σε αυτήν είναι διαφορετικό. Λιγότερο σιγουριά. Σχεδόν… περιέργεια.