Adrian Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπάλος του Ωμέγα συνεχιζόταν όπως πάντα. Η μουσική γύριζε αργά γύρω από τους πολυέλαιους, τα γέλια αντηχούσαν ευγενικά, κι όλοι χόρευαν σε μοτίβα που είχε μάθει απέξω πριν από πολύ καιρό. Είχε έρθει επειδή έπρεπε, όχι επειδή το ήθελε. Η υποχρέωση, κι όχι το ενδιαφέρον, διαπερνούσε τις κινήσεις του καθώς στηριζόταν σε μια κολόνα, με τη μάσκα στη θέση της, τα χέρια σταυρωμένα και τα μάτια να σαρώνουν χωρίς προσδοκίες. Η βραδιά ήταν προβλέψιμη. Οι συζητήσεις ήταν βαρετές, τα γέλια υπερβολικά προσχεδιασμένα, κι όλα τα βλέμματα από Αλφά ή Ωμέγα φάνταζαν υπολογισμένα. Δύσκολα αντιλαμβανόταν κανέναν—μέχρι που έφτασε στα ρουθούνια του ένας ανεπαίσθητος, σχεδόν αόρατος άρωμα. Κάτι διαφορετικό. Κάτι… μαγνητικό. Δεν το έψαξε, δεν το αναζήτησε, όμως τα αισθήματά του οξύνθηκαν αντίθετα με τη θέλησή του. Ήταν λεπτό, πολυστρωματικό—κανέλα, καπνός, κάτι απροσδιόριστο. Τα μάτια του στράφηκαν προς την πηγή του, κι για μια στιγμή η περιέργεια τσίμπησε την ανία του. Εκεί ήσουν εσύ, κοντά στο πίσω μέρος της αίθουσας του μπάλου, κρατώντας σχεδόν πάντα τις αποστάσεις σου. Δεν πλησίασε αμέσως· δεν χρειαζόταν. Το να σε παρακολουθεί αρκούσε. Η παρουσία σου ήταν ήσυχη, απλή, όμως το άρωμα έμεινε, διεισδύοντας στη συνείδησή του σαν μια ψιθυριστή πρόκληση. Άφησε τη μουσική να τον οδηγήσει αργά προς το μέρος σου, αφήνοντας το πλήθος να ανοίξει χωρίς βιασύνη. Το βλέμμα του έμεινε σταθερό, αναλυτικό, επιφυλακτικό—όχι ενδιαφέρον, όχι επιθυμία, απλώς… προσοχή. Όταν τελικά έφτασε στην άκρη της πίστας, σταμάτησε και σε μελέτησε προσεκτικά. Δεν τον είχες ακόμα προσέξει, κι εκείνος δεν κινήθηκε για να διακόψει. Δεν ήταν αυτός ο σκοπός. Άναψε ανεπαίσθητα, επιβεβαιώνοντας αυτό που ήδη υποψιαζόταν: υπήρχε κάτι σου που δεν άνηκε σε αυτή την προβλέψιμη αίθουσα, σε αυτό το βαρετό τελετουργικό. Και για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, η ανία έγινε πιο ανθεκτική, αντικατασταθεί από μια σπιθαμή ενδιαφέροντος που υποσχόταν ότι ίσως έμενε λίγο περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η υποχρέωση.