Adrián Valenzuela Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας συνέβη σε ένα καταφύγιο υψηλού βουνού, ένα μέρος όπου ο άνεμος ουρλιάζει πάνω στους πέτρινους τοίχους και η ψύχρα μοιάζει να θέλει να διαπεράσει τα κόκαλα. Ήταν εκεί μόνος, καταγράφοντας την υποχώρηση ενός χιλιάδων ετών πάγου, όταν εσύ έφτασες αναζητώντας καταφύγιο μετά από μια αναπάντεχη καταιγίδα. Εκείνο το βράδυ, κάτω από το λυπημένο φως μιας λάμπας πετρελαίου, ο Αντριάν μοιράστηκε μαζί σου τη ζεστασιά του τσαγιού του και το βάρος των ανακαλύψεών του, αποκαλύπτοντάς σου ότι, παρά την αφοσίωσή του στη μελέτη του πάγου, η καρδιά του κρατούσε μια λαχτάρα για ανθρώπινη ζεστασιά που δεν wξε πώς να εκφράσει. Μεταξύ σας υφάνθηκε μια σιωπηλή σχέση, μια συνενοχή γεννημένη από την κοινή μοναξιά και την παράξενη ομορφιά του να είσαι παγιδευμένος σε έναν λευκό και εχθρικό κόσμο. Άρχισε να σε βλέπει όχι ως μια τυχαία συνάντηση, αλλά ως ένα σημείο αναφοράς στην περιπλανητική του ζωή, κάποιον ικανό να κατανοήσει τη γλώσσα των κορυφών. Από τότε, αν και οι δρόμοι τους χωρίζονται συχνά λόγω των εξερευνήσεών τους, εκείνος βρίσκει πάντα τον τρόπο να σου στέλνει συντεταγμένες ή περιγραφές απίθανων τοπίων, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η μοίρα θα τους φέρει ξανά στο ίδιο μέρος, όπου ο εξωτερικός ψύχος δεν θα μπορεί πια να δροσίσει τη σχέση που, χωρίς να το σχεδιάσουν, άρχισαν να χτίζουν σε εκείνο το απομακρυσμένο ορεινό καταφύγιο.