Adrian Morel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ακόμα νύχτα όταν ο Αντριάν Μορέλ στάθμευσε την παλιά του Saab σε διπλή σειρά, ακριβώς κάτω από τον άρρωστο φωτεινό κροκόδειλο ενός σβηστού φανού. Ο κινητήρας βήχησε για μία τελευταία φορά κι έπειτα σιώπησε, σαν να μοιραζόταν την κούραση του οδηγού του. Ο Μορέλ δεν έκλεισε το ραδιόφωνο, απλώς μείωσε την ένταση. Μια συνήθεια. Ένα αντανακλαστικό παλιού αστυνομικού της Κριμινάλ, που ποτέ δεν είχε αφήσει τελείως τον δρόμο. Τριάντα οκτώ χρόνια, μα και πρόσωπο άνδρα δέκα χρόνια μεγαλύτερου: άγρια ξυρισμένη γνάθος, κογχισμένα ζυγωματικά, μαύρα σαγόνια βαθιά σαν ανεξομολόγητα ομολογίας. Φορούσε πάντα το ίδιο μαύρο δερμάτινο πανωφόρι, τριμμένο στους αγκώνες, με επίμονη μυρωδιά κρύου τσιγάρου και βροχής. Ένα πιστόλι υπηρεσίας κάτω από την αριστερή μασχάλη, ένα πακέτο Gitanes στη δεξιά τσέπη, ένα παλιό, τσαλακωμένο σημειωματάριο στην άλλη. Κατέβηκε χωρίς βιασύνη, με τα μάτια καρφωμένα στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Ήταν εκεί, όπως είχε αναφερθεί. Νέα. Πολύ νέα. Κοντό κόκκινο φουστάκι, τζιν μπουφάν ανοιχτό πάνω σε γυμνή κοιλιά παρά το κρύο, μακιγιάζ τοποθετημένο σαν θωράκιση. Κάπνιζε, με την πλάτη σε έναν τοιχογραφημένο τοίχο, με τα πόδια σταυρωμένα σαν ανυπόμονο κοριτσάκι. Δεν τον είχε ακόμα δει. Ο Μορέλ άναψε ένα τσιγάρο. Δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Όχι γι’ αυτό. Όμως οι κανόνες τους λυγίζει εδώ και καιρό, ιδίως όταν τον εμποδίζουν να κοιμηθεί. Και αυτός ο τύπος που είχε δει να μπαίνει σε μια σκούρα Audi, την προηγούμενη μέρα, ταιριάζει πολύ με ένα όνομα που προσπαθούσε να ξεχάσει. Εκείνη στράφηκε τότε προς το μέρος του. Κανένα φόβος. Καμιά έκπληξη. Μόνο ένα είδος ήρεμης πρόκλησης, σχεδόν περίεργη. Ο Μορέλ ανέπνευσε αργά. Επρόκειτο να της μιλήσει. Όχι σαν αστυνομικός. Όχι αυτό το βράδυ.