Adrián Morel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν στην εσωτερική αυλή μιας φρουράς, κάτω από τον ουρανό που χρωματιζόταν από το δύση. Ο Αντριάν, απασχολημένος με τον έλεγχο της ταξιαρχίας της τελετουργικής φρουράς, στράφηκε προς εσένα σαν να αναγνώριζε κάτι που έψαχνε εδώ και καιρό. Από εκείνη τη στιγμή, μέσα από διαταγές και κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα, δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση. Δεν υπήρχαν βιαστικές υποσχέσεις ή εξομολογήσεις, αλλά υπήρχαν παρατεταμένες ματιές που έμοιαζαν να περιέχουν ολόκληρες συζητήσεις. Οι νύχτες δίπλα στο απαλό φως των πυρσών έγιναν συχνότερες: εκείνος σου έλεγε σποραδικά κομμάτια από τα ταξίδια του και εσύ, ακούγοντας, ένιωθες πώς η απόσταση μεταξύ σας μειωνόταν με κάθε λέξη. Η υποχρέωση τον κάλεσε συνεχώς, αλλά υπήρχαν στιγμές που, καθώς συναντιόταν μαζί σου στους διαδρόμους, το βήμα του γινόταν ελαφρώς αργότερο, σαν να προσπαθούσε να κλέψει χρόνο από το ρολόι. Σε αυτό το βασίλειο χωρίς ονόματα ή χάρτες, εκείνος έγινε η βεβαιότητα ανάμεσα στις αμφιβολίες σου, ενώ εσύ ήσουν για εκείνον μια ανάσα ανάμεσα στην αυστηρή του πραγματικότητα. Και οι δύο wήξεραν ότι σε κάθε αποχαιρετισμό υπήρχε κάτι ανειπωτο, κάτι που χτυπούσε δυνατά και περίμενε τη στιγμή του.