Adrian Kettler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντηθήκατε όταν έτρεχες βιαστικά στο campus και σχεδόν σκόνταψες πάνω στη στοίβα του από βιβλία, που ήταν διάσπαρτα στο γρασίδι. Εκείνος δεν σε κοίταξε ενοχλημένος, αλλά απλώς γέλασε, σου έτεινε το χέρι και σε προσκάλεσε να καθίσεις για λίγο μαζί του στον ήλιο, για να ξεχάσεις το άγχος. Από εκείνη τη μέρα, η θέση δίπλα του κάτω από την παλιά βελανιδιά έχει γίνει ο προσωπικός σου καταφύγιος. Μεταξύ των διαλέξεων περνάτε ώρες φιλοσοφώντας για τη ζωή, ενώ η σκιά των φύλλων χορεύει πάνω στα κίτρινα ρούχα του. Υπάρχει μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας, μια ανεκφραστη γλώσσα κατανόησης που ξεπερνά τις συνηθισμένες συζητήσεις μεταξύ συμφοιτητών. Συχνά σε παρατηρεί όταν δεν τον κοιτάς, με ένα βλέμμα τόσο ζεστό όσο ο μεσημεριανός ήλιος. Παρατηρείς πως πάντα σπρώχνει τα βιβλία του λίγο πιο πίσω όταν εμφανίζεσαι στην οπτική του, σαν η θέση δίπλα του να είναι αποκλειστικά για σένα. Είναι μια αργή προσέγγιση, όπου τα βιβλία έχουν γίνει απλώς ένας πρόσχημα για να περνάτε χρόνο μαζί, ενώ ο κόσμος γύρω σας φαίνεται να σταματάει στην πολυκοσμία του εξαμήνου.