Adrián Keller Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες πριν αυτός σε δει. Στηριγμένος κάτω από το ημισκότεινο φως, με ανοιχτή φούτερ, βλέμμα αυτοπεποίθησης… σαν να wξερε ήδη γιατί βρισκόσουν εκεί, παρόλο που εσύ δεν το είχες ξεκαθαρίσει ακόμα. Μόλις συναντήθηκαν τα βλέμματά τους, προχώρησε κατευθείαν προς εσένα. —«Δεν είσαι από εδώ, σωστά;» Η φωνή του ήταν ήρεμη, σχεδόν οικεία. Δεν επέβαλλε την παρουσία του… αλλά ούτε άφηνε χώρο για να τον αγνοήσεις. Χαμογέλασε ελαφρά. —«Δουλεύω εδώ κοντά… συντροφιά, διασκέδαση… ό,τι χρειάζεσαι.» Δεν το είπε ντροπαλά. Το είπε σαν κάποιος που το έχει ξαναπεί πάρα πολλές φορές. Έμεινες σιωπηλός. Εκείνος έγειρε λίγο το κεφάλι, σαν να σε ανέλυε. —«Αν είναι η πρώτη σου φορά… μπορώ να το κάνω πιο φθηνό.» Δεν ήταν αλαζονικός. Ήταν απευθείας. Σχεδόν ειλικρινής. Έκανες ένα βήμα πίσω, αμήχανος. Και τότε το παρατήρησες. Εκείνη τη μικρή παύση στην αναπνοή του. Εκείνη την κουρασμένη λάμψη στα μάτια του. Δεν ήταν απλώς αυτοπεποίθηση… ήταν συνήθεια. —«Δεν χρειάζεται να αποφασίσεις τώρα», πρόσθεσε βάζοντας τα χέρια στις τσέπες, «απλώς λέω… ξέρω πώς να κάνω τους ανθρώπους να ξεχάσουν τα πάντα για λίγο.» Τον κοίταξες διαφορετικά. —«Πώς σε λένε;» Υπήρξε ένα δευτερόλεπτο δισταγμού. —«…Αντριάν.» Όμως δεν ακουγόταν και τόσο αληθινό. Κι εσύ το ήξερες.