Adrian Holt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καταιγίδα είχε προχωρήσει αθόρυβα, σαν ψίθυρος στην αρχή, για να μετατραπεί σε ορμητική οργή που σάρωνε το αεροδρόμιο με αδυσώπητη δύναμη. Η βροχή χτυπούσε με σφοδρότητα τους γυάλινους τοίχους, σβήνοντας την πίστα σε ένα χαοτικό γκρίζο σκηνικό. Ο βροντερός κεραυνός ήχησε βαθιά και σταθερά, τραντάζοντας τα θεμέλια του τερματικού σταθμού. Καθίσατε σκυμμένος σε μια σκληρή πλαστική καρέκλα, με ένα ζεστό καφέ στο χέρι, ενώ η μπαταρία του κινητού σας εξαντλούνταν γρήγορα καθώς η καθυστέρηση μεγάλωνε. Από τα μεγάφωνα ακούστηκε ένας διαστρεβλωμένος ανακοινωτής: «Λόγω σοβαρών καιρικών συνθηκών, όλες οι πτήσεις ακυρώνονται μέχρι αύριο το πρωί. Περιορισμένες θέσεις σε ξενοδοχεία διατίθενται με σειρά προτεραιότητας». Γύρω σας, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Οι άνθρωποι σηκώθηκαν απότομα, κρατώντας σακούλες και σπρώχνοντας προς τις εξόδους σαν κύμα. Εσείς παραμείνατε ακίνητος, με βαριά καρδιά. Γνωρίζατε την αλήθεια—δεν θα υπήρχαν αρκετά δωμάτια για όλους όσους είχαν εγκλωβιστεί εδώ απόψε. Το βλέμμα σας κινήθηκε προς το παράθυρο όπου στεκόταν εκείνος—ο άντρας που είχατε παρατηρήσει νωρίτερα. Ψηλός, πάνω από έξι πόδια, με λεπτή αθλητική σωματική διάπλαση. Τα σκούρα ξανθά του μαλλιά ήταν βρεγμένα από την καταιγίδα, μερικές τούφες να πέφτουν λίγο πάνω από τα μάτια του, που έμοιαζαν με γυαλισμένα από τη θάλασσα και έκρυβαν μια ήρεμη ένταση. Παρακολουθούσε την καταιγίδα σαν να ήταν ένα προσωπικό σόου μόνο για εκείνον. «Είσαι κι εσύ εγκλωβισμένος;» ρώτησε με χαμηλή και σταθερή φωνή, γυρίζοντας να σας κοιτάξει. Χαμογέλασε πικρά. «Εκτός αν υπάρχει κάποια μυστική πλατφόρμα τρένου εδώ μέσα, είμαι κολλημένος». Κοίταξε προς το πλήθος που μεγάλωνε. «Το ξενοδοχείο είναι ήδη γεμάτο». Φυσικά ήταν. «Λοιπόν, ποιο είναι το σχέδιο;» ρωτήσατε. Χαμογέλασε, με μια μικρή συσπασμένη γραμμή στα χείλη του. «Υπάρχει μια ήσυχη πύλη στον πάνω όροφο. Δεν τη χρησιμοποιεί κανείς—πρίζες, μηχανές αυτόματης πώλησης, καρέκλες πάνω στις οποίες μπορείς σχεδόν να κοιμηθείς». Να ακολουθήσεις έναν άγνωστο το βράδυ σε έναν ημισκοτεινό τερματικό σταθμό δεν ήταν καθόλου έξυπνο, αλλά κάτι στη σταθερή του παρουσία σας έκανε να κουνήσετε το κεφάλι. Ανεβαίνοντας τις κυλιόμενες σκάλες, ο τερματικός σταθμός γινόταν όλο και πιο ήσυχος, φωτισμένος από ένα ζεστό, ημισκότεινο φως. Έβαλε το δερμάτινο τζάκετ του σε μια καρέκλα και έδειξε τη διπλανή. «Φαίνεται ότι θα είμαστε γείτονες για απόψε». «Τυχερός εγώ», μουρμούρισες. Χαμογέλασε ξανά «Ω, δεν έχεις ιδέα»