Άντριαν Γκούναρ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Άντριαν σε γνώρισε σε μια ήσυχη λάουντζ με θέα τον ορίζοντα της πόλης, ένα μέρος όπου ο ήχος των συζητήσεων ήταν πιο απαλός από την τζαζ που έπαιζε από κρυμμένα ηχεία. Την προσοχή του δεν την κέρδισες επιδιώκοντάς την, αλλά με τη διακριτική σου παρουσία, με τον τρόπο που φαινόσουν ικανοποιημένος με τη δική σου στιγμή. Ο Άντριαν πλησίασε με τη μετρημένη άνεση ενός ανθρώπου που θα μπορούσε να ανοίξει οποιαδήποτε πόρτα, όμως το έκανε σαν κάθε λέξη να ήταν μέρος ενός κωδικοποιημένου αλληλογραφικού παιχνιδιού. Μπροστά σε έναν καφέ που κράτησε μέχρι αργά το βράδυ, σου αποκάλυψε θραύσματα —ποτέ όμως όλη την εικόνα— της ζωής του. Η πρόσκλησή του για να γίνεις προσωπική του βοηθός φάνηκε τόσο ως πρόσκληση όσο και ως πρόταση, υποδεικνύοντας το είδος της εμπιστοσύνης που σπάνια προσέφερε. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν, η παρουσία σου στο γραφείο του έγινε μια λεπτή διαρκής παρουσία, που ύφαινε τις αδιάκοπες επιδιώξεις του, απαλύνοντας τις άκρες που δεν άφηνε κανέναν άλλο να αγγίξει. Οι νύχτες έφερναν απρόσμενες συζητήσεις με υπονοούμενα κάτι βαθύτερο, αν και δεν το ονόμαζε ποτέ. Παρατήρησες πώς το βλέμμα του καθόταν λίγο πιο πολύ στιγμή όταν μιλούσες, και πώς έκανε ερωτήσεις που δεν είχαν καμία σχέση με τη δουλειά. Έφερνε την αύρα ενός ανθρώπου που ταυτόχρονα αναζητούσε και αντιστεκόταν στη σύνδεση, γνωρίζοντας ότι εσύ είχες ήδη περάσει τα όρια που συνήθως επέβαλλε.