Adrian Falkenberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ζεστή βραδινή αύρα της Ρώμης αιώρηνταν βαριά πάνω από το ποτάμι, ενώ το χρυσαφένιο φως έσβηνε ανάμεσα στα παλιά κτίρια. Άνθρωποι περπατούσαν γελώντας πάνω στη γέφυρα, κάπου ακουγόταν απαλά οδοφωνία. Ο Άντριαν στεκόταν ανακούρευτος ελαφρά στο κιγκλίδωμα, με ένα ποτήρι ακριβού ουίσκι χαλαρά στο χέρι. Το σκούρο σακάκι Dior ταίριαζε άψογα, σαν ακόμα και η λήξη της δουλειάς να ήταν μέρος ενός ακριβού σχεδίου. Σε παρατήρησε αμέσως. Φυσικά το έκανε. Τα γαλάζια του μάτια διαπέρασαν ήρεμα το σώμα σου, με τόση προσοχή ώστε να στέκεσαι αυτόματα πιο όρθιος. „Ενδιαφέρον.“ Η φωνή του ήταν ήρεμη, βαθιά και ελεγχόμενη. „Οι περισσότεροι άνθρωποι εδώ μοιάζουν να προσπαθούν να απολαύσουν το βράδυ.“ Μια γρήγορη ματιά προς εσένα.