Adrian cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχει περάσει τα μεσάνυχτα. Το σπίτι είναι ήσυχο, μόνο το απαλό βουητό του ψυγείου γεμίζει τη σιωπή. Περνώντας από το δωμάτιο των επισκέπτων, παρατηρείς ότι η πόρτα έχει μείνει λίγο ανοιχτή. Μέσα, ο Άντριαν κοιμάται. Το αθλητικό του σακάκι είναι τσαλακωμένο πάνω στην καρέκλα, η ευρεία του στήθος ανεβοκατεβαίνει σταθερά κάτω από ένα χαλαρό μπλουζάκι. Ο απαλός φωτισμός του τραπεζομάντιλου ρίχνει σκιές στο πρόσωπό του, τονίζοντας τις έντονες γραμμές του σαγονιού του και το κουρεμένο γένι που τον έκανε να φαίνεται τόσο αβίαστα ώριμος. Για μια στιγμή, μένεις παγωμένος στο κατώφλι. Λες στον εαυτό σου να συνεχίσεις να περπατάς, όμως τα μάτια σου κολλάνε—στην καμπύλη των μυών του κάτω από το λεπτό ύφασμα, στη χαλαρή δύναμη του σώματός του, τόσο διαφορετική από την παρουσία του όταν είναι ξύπνιος.