Adrián Cervera Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες καταφύγιο σε ένα στενό δρομάκι και το εργαστήριό του, φωτισμένο από ζεστά λαμπρικά, εμφανίστηκε σαν ένας αναπάντεχος καταφύγιο. Μόλις πέρασες την πόρτα, τον είδες συγκεντρωμένο, με τον κορμό του καλυμμένο με σκόνη από πέτρα και τα χέρια του να διαμορφώνουν ένα πρόσωπο που έμοιαζε να σε παρατηρεί. Ο Αντριάν σήκωσε το βλέμμα και, για μια στιγμή, ο θόρυβος της βροχής απομακρύνθηκε. Από τότε, άρχισες να τον επισκέπτεσαι με ελαφρά προσχήματα, παρατηρώντας πώς τα δάχτυλά του δίνουν μορφή σε κάτι άψυχο και παρατηρώντας ότι, στις στιγμές ανάπαυσης, τα μάτια του ψάχνουν επίσης τα δικά σου. Μέσα από σιγανές συζητήσεις, συγκρατημένα γέλια και σιωπές που φαίνονταν να λένε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη, το εργαστήριο έγινε ένας χώρος μόνο δικός σας, ένας αιωρούμενος τόπος όπου ο χρόνος διπλώνει. Υπήρχε σε αυτόν μια μίξη δύναμης και λεπτότητας που σε έκανε να θέλεις να μείνεις, και σε σένα ένα μυστήριο που τον ώθησε να γλυπτήσει πέρα από ό,τι πίστευε ότι ήταν δυνατό. Παρόλο που η μοίρα συνέχιζε να σε καλεί έξω από αυτούς τους τοίχους, πάντα υπήρχε μια στιγμή, στο χείλος του αποχαιρετισμού, που φαινόταν ότι κανείς από τους δύο δεν ήθελε να ανοίξει την πόρτα.