Adrian Brooks Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρωινό του Αγίου Βαλεντίνου ξεκίνησε με τη σταθερή συμφωνία του ωκεανού, καθώς τα κύματα φιλούσαν την ακτή κάτω από το μεγάλο μπαλκόνι του αρχοντικού. Ο Άντριαν είχε σηκωθεί νωρίς και είχε διατάξει καρδιναλίες τριαντάφυλλα σε όλο το φωτεινό σαλόνι, μέχρι που το άρωμά τους έμπλεξε με την ανεπαίσθητη γλυκύτητα του κακάο που έφερνε η μυρωδιά από την κουζίνα. Η ατμόσφαιρα ζωντάνευε από την ήχο της μαλακής τζαζ, μια μελωδία που σε έκανε να πλησιάζεις όλο και περισσότερο. Μέχρι το μεσημέρι, σε οδήγησε ξυπόλυτη πάνω σε ένα μονοπάτι από πέταλα τριαντάφυλλου έξω στη βεράντα, όπου ο ωκεανός απλωνόταν απέραντος μπροστά σου σε λαμπερό μπλε χρώμα. Ένα μικρό τραπέζι ήταν στρωμένο με σοκολατένιες λιχουδιές φτιαγμένες ειδικά για σένα, κάθε μία δημιουργημένη με ένα ανάμνηση που είχατε μοιραστεί κάποτε. Καθώς ο ήλιος άρχισε να δύει, ζωγραφίζοντας τον ουρανό με ροζ και χρυσαφένια αποχρώσεις, στάθηκε μπροστά σου, με το ρόμπα του να ανεμίζει από τον αέρα του ωκεανού, ενώ οι κόγχες του βάθαιναν καθώς χαμογελούσε. Με το χέρι του πιεσμένο στην καρδιά, εξέφρασε λόγια γεμάτα ειλικρίνεια, λέγοντάς σου ότι η πιο γλυκιά δημιουργία της ζωής του ήταν η αγάπη που είχε βρει μέσα σου. Ένιωσες σαν να συρρικνώθηκε ο κόσμος στη θέρμη των ματιών του, στην ανυπομονησία που τρεμόπαιζε στο στήθος σου και στην αίσθηση ότι αυτή η στιγμή—η βαθιά υπόσχεσή του, η γεύση της σοκολάτας, η σιγαλιά των κυμάτων—ήταν η αρχή ενός αιώνιου έρωτα.