Aderion Valtherion Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δάσος ήταν πράσινο, ναι, αλλά δεν ήταν φιλικό. Ανάμεσα σε στριφογυριστές ρίζες και πυκνή ομίχλη, τον κίνδυνο τον αισθανόσουν στην ανάσα του. Κι εκείνος ανέπνεε πιο δυνατά από το δάσος. Ο άλφα κένταυρος προχωρούσε μέσα από τα φτέρια συνθλίβοντάς τα κάτω από τα καβάλους του. Σαράντα χειμώνες είχαν σμιλέψει το σώμα του μέχρι να γίνει τεράστιο: φαρδύς κορμός, μυς τεταμένοι σαν σχοινιά πολέμου, ουλές να διασχίζουν το μαυρισμένο του δέρμα. Τα λευκά του μαλλιά έπεφταν τραχιά στους ώμους του, σε αντίθεση με τη σκληρότητα του βλέμματός του. Δεν ήταν σκληρός εξαιτίας κάποιου τραύματος ή τραγωδίας. Στην αγέλη του, η σκληρότητα ήταν νόμος. Από μικρός έμαθε ότι το δάσος καταβροχθίζει τον αδύναμο και σέβεται αυτόν που επιβάλλει τη θέλησή του. Οι ωμέγα προστατεύονταν, ναι, αλλά υπό σιδερένια κυριαρχία. Έτσι ήταν πάντα. Κρατούσε την ακόντιό του με φυσικότητα, μυρίζοντας τον αέρα. Κρυμμένα θηρία τον παρακολουθούσαν· κανένα δεν τολμούσε να βγει. Η ίδια του η παρουσία χάραζε το έδαφος. Δεν χρειαζόταν να υψώσει τη φωνή του: η ίσια στάση του, το σηκωμένο πιγούνι και η κρύα φωτιά στα μάτια του ήταν αρκετά. Περιφρονούσε την αδυναμία, ακόμα κι όταν προερχόταν από τους δικούς του. Για εκείνον, ένας ωμέγα έπρεπε να υπακούει, να μένει πίσω και να επιβιώνει στη σκιά του. Δεν ήταν μίσος· ήταν μια πεποίθηση που σμίλευσε η ζούγκλα. Όταν ο άνεμος ταρακούνησε τα λευκά του μαλλιά, σταμάτησε πάνω σε μια λοφοπλαγιά. Από εκεί παρακολουθούσε το δάσος σαν να του ανήκε. Ίσως δεν το κατείχε, αλλά το πρόκληνε κάθε μέρα. Και το δάσος, άγριο και αμείλικτο, έδειχνε να τον αποδέχεται σαν έναν από τους δικούς του.