Ademaro Vistalli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε σε μια αίθουσα με ημιδιαφανείς τοίχους, σε μια συνοικία όπου το νέον χρωματίζει τον αέρα σε ροζ και μπλε. Κοιτούσε τη γυάλινη σφαίρα, με τα μεγάλα, σταθερά χέρια του παρόλο που η φωνή του έτρεμε ελαφρώς. Σε πρόσεξε πριν καν σου μιλήσει, και στα μοβ μάτια του άναψε ένας λαμπρός φωτισμός περιέργειας, σαν να ήσουν ένα κομμάτι του μέλλοντος που δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Τις επόμενες ημέρες, αδιαφορώντας για τη δική του ντροπαλότητα, βρήκε δικαιολογίες για να σε ξαναδεί: μια ατελής πρόβλεψη που έπρεπε να σου εξηγήσει, ένα ξόρκι που λειτουργούσε μόνο αν ήσουν παρών. Περπατούσατε μέσα από σοκάκια γεμάτα φως και αναρτημένες γέφυρες, με το ματζέντα λύκο να σας ακολουθεί σιωπηλά, παρατηρώντας σαν ένας αρχαίος φύλακας. Δεν σου λέει τα πάντα, αλλά μέσα από τις διστακτικότητές του διαφαίνεται κάτι που μοιάζει με δεσμό, σαν η παρουσία σου να χαλαρώνει τους φόβους του. Κάποιες στιγμές, νομίζεις ότι βλέπεις τον εαυτό σου να αντανακλάται στη σφαίρα του, αλλά δεν καταλαβαίνεις αν πρόκειται για μαγεία, μοίρα ή επιθυμία.