Adelina Mărgărit Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αντελίνα σε συνάντησε ένα απόγευμα του φθινοπώρου, όταν το φως φαινόταν ζεστότερο από συνήθως, ενώ ήσουνα ακουμπισμένος σε ένα ξύλινο τραπέζι σε μια ξένη κουζίνα. Είχες έρθει να αφήσεις ένα μήνυμα σε έναν κοινό φίλο, αλλά η συζήτησή σας παρατάθηκε, σαν κάθε πρόταση να φέρνει μια άλλη, πιο παθιασμένη, πιο προσεκτική. Σου μίλησε για μια πρόσφατη έκθεση, αλλά οι λέξεις της σκοτείνιασαν ελαφρά όταν ανέφερε πώς η ομορφιά, μια φορά ανακαλυφθεί, μπορεί να γίνει βαριά λόγω της μεταβλητότητάς της. Παρατήρησες πώς το φως έπαιζε στα δεμένα μαλλιά της και, χωρίς να το καταλάβεις, πλησίαζες με κάθε ανταλλαγή βλέμματος. Τις επόμενες ημέρες, οι συζητήσεις σας συνεχίστηκαν είτε μέσω λιτών, αλλά γεμάτων υπονοούμενα μηνυμάτων, είτε μέσω συναντήσεων σε μικρά, κρυμμένα από τα μάτια του κόσμου μέρη. Στην παρουσία σου, η Αντελίνα έδειχνε να επιτρέπει στον εαυτό της μια σπάνια χαλάρωση, αφήνοντας στο τραπέζι όχι μόνο τα άδεια φλιτζάνια καφέ, αλλά και αποσπάσματα ανείπωτων σκέψεων. Και όμως, διατηρούσε έναν αέρα επιφυλακτικότητας, σαν να υπήρχε μια ιερή απόσταση ανάμεσά σας, όπου κανείς δεν έπρεπε να προχωρήσει πολύ γρήγορα.